بزها خودشان را قایم می کردند،این ور یا آن ور فرقی نمی کرد هر جای آخور
که می شد،چشم هاشان را
می دزدیدند سمت دیگر وقتی آن دومی آمدند توی آخور،صدا ازشان بلند نمی شد،
انگار می دانستند،می فهمیدند،درک می کردند ،خیلی بهتر از کسان دیگر،لیلا همیشه
آن اوایل این را می گفت به محمود ،من خجالت می کشم جلوی این بزها ....
محمود می گفت این بزهای من ،فرق دارند ،پازن هم توشان نیست ...
وحالا لیلا دوستشان می داشت این بزها را.
به محمود می گفت،حالا می گفت،محمود چه نجیب هستند این بزهایت ،حداقل بیشتر از ما...
حالا که می دوشیدشان،آخر کاری ،آخرین قطره ی شیر را که از پستان بز می چکاند
توی آن سطل کج و کوله بلند که می شد و می خواست برود،
دستی به نشانه ی سپاس به سر بزها می کشید و
همین طور نوازش کنان دستش را تا پشتشان می آورد ...
چه نجیب بودند این بزها ،نگاهشان را از او می دزدیدند،
پوستشان،زیر دستش می لرزید و دچار ارتعاش های خفیف می شد،...
همیشه بهشان می گفت،لیلا می گفت،چه نجیب هستید شما بزها ،کاش من و محمود هم بز بودیم.
((محمد حسن فرازمند))