محمدحسن فرازمند

  يك/

يكشنبه عصر است و مادر بزرگ زده است به سرش كه برود يكشنبه بازار  مادر گفته بود :" هرچي مي خواي بگو برات بخرم  من كه نمي تونم ميون اون شلوغي ويلچيرتو هل بدم".
مادر بزرگ فلج است يعني نيمه فلج است. شش هفت سال پيش بود كه سكته كرده بود.

سكته  اين يعني نقطه ي عطفي در زندگي انگار كه دوباره متولد شوي و حاصل اين تولد هم باشد يك دست و يك پاي فلج  بعلاوه ي لگني كه بوي شاش بدهد.
مادر بزرگ بانوي خيابان ها بود آن وقت ها  قبل از تولد دوباره اش .

آنقدر كه خيابان ها و مغازه هاي نارمك را مي شناخت و از بر بود  شوهرش آ منصور را نمي شناخت.
مادر بزرگ گفته بود " نه  چيزي نمي خوام "

دست سالمش را برد و دست فلجش را كه گوشت لشي بود آورد و انداخت روي ران فلجش و هيكلش را جمع و جور كرد و خيره شد به تلويزيون توي اتاقش .
و من فهميدم كه مادر بزرگ دلش براي معشوق اش تنگ شده است...

دو/

گفتم : "من مي برمش"
شايد مادرخوشحال شد كه نگاهش آ نطور برق زد .انگار پلك هايش بي هوا باز شد .

سه/

ويلچير افتاده است گوشه ي پاركينگ و پر خاك و خل است و اين يعني اينكه پيرزن خيلي وقت است كه مانده توي آن اتاق كه بوي شاش مي دهد .

يك دستمال خيس حالش را جا آورد شد . نو شد.
ياد سال هاي نو جواني ام افتادم كه  به شوق هل دادن ويلچير نو مادر بزرگ را سوار مي كرديم و با پسر همسايه مان  سه تايي سرازير مي شديم توي خيابان . مادر بزرگ به شوق معشوق اش و ما پسر ها دنبال آدامس هايي كه عكس زن هاي لخت جايزه اش بود .
پول هم كه كم مي آورديم    مادر بزرگ كه بازمانده ي بازنشسته ي شركت نفت بود تامين مان مي كرد . پيرزن        تنها مي دانست كه : " مي خوايم آدامس خارجي بخريم".
حالا تميز تميز شده است و آماده  است تا پيرزن را بنشاند بر پشت خود .

يادم رفته كه چرخ هايش گوشتي است و چندين دقيقه صرف چك كردن باد چرخ ها مي كنم . وقتي يادم مي افتد كه      چرخ ها ي ويلچير گوشتي است  آنقدر پوست كلفتم كه سرخ نمي شوم از خجالت.

چهار/

شلوغ است   جمعيت انگار از در محوطه يكشنبه بازار فوران مي كند  انگارجريان مكشي آدم هارا از چپ تو مي كشد و از طرف ديگر در   آدم ها را از خود دفع مي كند . رفتن با ويلچير در اين ميان يك فاجعه ي بزرگ مي نمايد .
صورت مادر بزرگ دوخته شده است به در  شايد  ورود آرماني باشد براي پيرزن كه از آن عاجز است .
بايد رفت   بايد زد به سيل جمعيت . مي زنيم و از در مي گذريم .

حواسم تنها به جلوي ويلچير است كه گير نكند به پاي كسي و تنها نيم متر جلوتر را مي پايم .

سرم را نزديك مي كنم به گوش مادر بزرگ  : " مامان بزرگ هرجا خواستي بگو وايسم تا نگا كني ".

مي گويد : " با چه".

هنوز سرم را كامل بالا نياورده ام كه اين حقيقت را مي فهمم   اينجا يه غير از فروشنده ها و من همه زن هستند .

سرم را راست بالا مي گيرم  گنبد مانند فرهنگسراي خاوران پيداست . انگار يك وجب از همه شان بلند ترم . از اين با لا سيل ترسناكي هستند .

زن هاي چاق و چادر به سر كه باسنشان همه اش مي خورد به تنت و صورتشان را كه بر مي گردانند دو دندان هستند كه لبه چادري را گيره وار به دهاني دوخته اند . اين ها همه جا هستند . نمونه هاي تكثير شده اي از يك حقيقت محض كه از صبح تا شب توي هم مي لولند .

صورت هاي آفتاب سوخنه شان اين را فرياد مي زند كه عمريست بانوي اينجا يند .

- " خدا كنه شوعرم دير بياد خونه وگرنه حسابي دعوامي كنه"

اينجا همه مستند . اينجا همه معاشقه مي كنند . همه عاشقند و اينجا عشق است .

 تن فلج مادر بزرگ كرخت است .

پنج/

افتاده است روي ويلچير و مي رويم خانه .

دست فلجش را رها كرده است كنار پايش و سرش را ول داده روي پشتي صندلي و به رديف مغازه هاي كنار خيابان نگاه مي كند .

مادر بزرگ ارضا شده است .

شش/

ساعت هشت شب است و محوطه ي يكشنبه بازار خالي است .

تن محوطه ي بازار با افسون مهر گياه زن هاي چادر به سر به خواب رفته است .