حکایت غربت                   

م ح ف                                       

ادامه ی خیابان جمهوری ـ بعد از سه راه جمهوری ـ را آنطور که در خواب هایم هست بیشتر می پسندم.
طالقانی و مفتح هم وضعی مشابه دارند.
این که کسی در خواب جغرافیای شهرش را به یاد خاطره ای عزیز بپیماید کمی دردناک است .
آنقدر کم که نمی توان گفت . شاید مقداری به اندازه ی هیچ باشد که تمام مرا انباشته.

این نه اغراق است نه پرت و پلا نویسی است و نه حتی ...
در کل نوعی مسکن است لا اقل از کدئین قوی تر .

فندکم آتش نمی کرد فقط دود بود که از میان جرقه های چخماق بلند می شد و سیگار بلند گلد روی لبم خشک مانده  بود.

گفت: " شده ای مثل پیرمرد های پنجاه و دوساله "
گفتم: " اما من فقط بیست و پنج سالمه"
ـ "بیچاره مادرت پاش هنوز تو گچه ."
ـ "مادرم که پاش خوب شده بود ".
ـ "خیلی وقتا پای آدما زود خوب می شه!"

من هنوز باید از شب و پشت بام و خاطره ی نورگیر هم بنویسم .
هنوز آقا نظام مانده که خورشید خدایش بود .

ـ" شما مرا از کجا می شناسید؟ می خواهم بدانم آیا همسایه ی ندیده ای هستید یا ...؟"
ـ"آنجا که ما زندگی می کنیم حداقل یک ملیون نفر کنار هم زندگی می کنند. چطور انتظار دارید همه را بشناسید؟"
ـ"پس بچه محلیم؟"

چه فرق می کرد؟
هرچه بودیم ٬ بچه محل ٬ بچه ی نصر ٬ گلستان .
با اتابکی ها سر جنگ داشتیم .
این ها را نمی خواستم بگویم .
چه فرق می کند؟

حوالی فردوسی بیدار شدن دردناک است .
آنقدر که خاطره های کهنه ی همیشه زنده هم تاب ندارند.

                                                                      / با پوزش فراوان /

مرگ پدرم

چارلز بوکوفسکي                                  

 مادرم يك سال زودتر از پدرم مرده بود. يك هفته بعد ازاين‮كه پدرم مرد، من تنها، توي خونه‮ش بودم. خونه‮ش در آركاديا بود و من كه نزديك‮ترين كس او بودم، چند روز بعد از مرگش، سر راه سانتا آنيتا به سرم زد كه به خونه‮ش سر بزنم .
مراسم كفن‮ودفن تموم شده بود، براي همين هم هيچ‮كدوم از همسايه‮ها من‮رو نمي‮شناختند. رفتم توي آشپزخونه، از شير يه ليوان آب برا خودم ريختم و خوردم. بعد اومدم بيرون ديگه نمي‮دونستم چه كاري مي‮تونم بكنم. توي حياط يه شير آب بود بازش كردم و شروع كردم به آب دادن باغچه. همون‮طور كه اون جا وايساده بودم، مي‮ديدم كه پرده‮ها كنار مي‮روند و بعد همسايه‮ها يكي يكي از خونه‮هاشون ميان بيرون. يك زن از خيابون رد شد و اومد تو پرسيد:   - شما هنري هستيد؟
جواب دادم كه هنري هستم.
- چند سالي بود كه ما پدر و مادرتون رو مي‮شناختيم.
بعد شوهرش آمد و گفت :
- مادرتون رو هم مي‮شناختيم.
من خم شدم، شير آب روبستم و گفتم:
- اگه دوست دارين مي تونيم بريم تو.
اون‮هاخودشون رو معرفي كردند تام و تلي ملير. بعد رفتيم داخل خونه.
- چه‮قدر شبيه پدرتون هستين !
- بله اينو زياد مي‮شنوم.
- روبه‮روي هم نشستيم و هم ديگه رو نگاه كرديم.
زن گفت:
- آ ... پدر شما چه‮قدر نقاشي داشته . نقاشي دوست داشت نه؟
-  آره اين‮طور به نظر مي‮رسه.
- اون نقاشي آسياب بادي يه، توي غروب آفتاب چه‮قدر قشنگه .
-  اگه مي‮خواين مي‮تونين برش دارين .
- واقعاً؟
زنگ در به صدا در اومد، دوتا همساية ديگه بودند، گيبسون‮ها. اون‮ها هم گفتندكه سال‮ها درهمسايگي پدرم زندگي كرده بودند، بعد خانوم گيبسون گفت:
- شما چه‮قدر شبيه پدرتون هستين!
- هنري اون نقاشي آسياب بادي روداد به ما.
- چه خوب. من عاشق اون نقاشي اسب آبي‮ام .
-  مي‮تونين برش دارين خانم گيبسون .
-  راست مي‌گين؟
-  آره، حتما.ًً
زنگ دوباره به صدا دراومد ويك زوج ديگه وارد شدند. درونيمه باز گذاشتم. بعد مردي سرش روآورد تو:
- من داگ هودسن هستم، خانومم رفته سلموني .
- بياييد تو آقاي هودسن .
بقيه هم داشتند مي‮رسيدند. اون‮ها كه بيشترشون زن و شوهر بودند، شروع كردند به پرسه زدن توي خونه .
- خيال دارين اين‮جا رو بفروشين؟
- فكر كنم بفروشمش .
- اين جا محلة خوبيه .
- بله، مي‮بينم.
- آ.. قاب اون تابلو چه‮قدر قشنگه. ولي نقاشيش چنگي به دل نمي‮زنه.
- مي‮تونين قاب رو بردارين.
- با نقاشيش چه كار كنم؟
- بندازنش دور.
بعد به دور و بري‮ها نگاه كردم:
- لطفاًً هر كس هر تابلويي رو كه دوست داره بر داره.
اون‮ها هم همين كار رو كردند. چيزي نگذشت كه ديوار خالي شد .
- اين صندلي هارو لازم ندارين؟
- نه، فكر نكنم .
ديگه حتي رهگذرهايي كه از جلوي خونه رد مي‮شدند هم سرشون رو مي‮انداختند ميومدند تو. اون‮ها ديگه زحمت معرفي كردن خودشون رو هم نمي‮كشيدند. يه نفر با صداي بلند پرسيد:
- اين كاناپه چي؟ لازمش دارين؟
- نه لازم ندارم .
كاناپه هم رفت از خونه بيرون. بعدنوبت به ميز گوشة آشپزخانه و صندلي‮ها شد.
- هنري شما اين‮جا توستر داريد؟
توستر روهم بردند.
- اين ظرف‮هارو هم كه لازم ندارين، دارين؟
- نه .
- اين سرويس نقره چي؟
-  نه .
-  اگه اين فنجون‌هاي قهوه وهم‌زن رو هم لازم ندارين، ببرمشون.
- ببرينشون .
يكي از خانم‮ها در قفسة آشپزخونه رو باز كرد:
- اين ميوه‮ها رو چي؟ فكر نكنم تنهايي بتونين از پس شون بر بياين.
-  خيله خب. هر كس مي‮خواد مي‮تونه يه كم بر داره فقط سعي كنين به همه يه اندازه برسه .
-  من توت فرنگي‮هارو مي خوام !
-  من هم انجيرهارو !
- من هم مربا رو مي‮برم !
- آدم‮ها ميومدند، مي‮رفتند و با آدم‮هاي تازه برمي‌گشتند.
-  هي اين‮جا پنج بطر ويسكي هم هست. هنري ! شما كه مشروب نمي‮خورين ؟
- اون‮ها رو بذارين باشن .
خانه داشت كم كم پر از آدم مي‮شد. از توالت صداي كشيدن سيفون اومد و بعدش صداي شكستن ظرفي از آشپزخونه.
-  بهتره اين جارو برقي رو نگه دارين. براي آپارتمان‮تون به درد مي‮خوره.
- باشه نگهش مي‮دارم.
-  توي گاراژ يه مقدار وسايل باغبوني هست لازم‌شون كه ندارين؟
-  چرا، اون‌ها به دردم مي‮خورن .
-  برا اون‌ها پونزده دلار به‮تون مي دم .
-  باشه .
مرد پونزده دلار به‮م دادو من كليد گاراژ رو دادم به‮ش . چيزي نگذشت كه صداي ماشين چمن زني كه داشت كشيده مي‮شد به اون طرف خيابون بلند شد .
-  هنري پونزده دلار براي اون همه وسيله واقعاً مفت بود ارزش اون‮ها خيلي بيشتر بود .
من جواب ندادم
-  ماشين رو چه‮طور؟ مال چهار سال پيشه .
-  فكر كنم ماشين رو نگه مي‮دارم.
-  حاضرم پنجاه دلار هم به‮تون بدم.
-  فكر كنم ماشين رو نگه مي‌دارم.
يه نفر فرش اتاق جلويي رو لوله كرد و برد بعد وقتي كه ديگه چيز دندون‮گيري باقي نموند ه بود يكي يكي رفتند . فقط سه چهار نفر مونده بودند كه اون‮ها هم زيادنموندند. شلنگ آب، تخت‮خواب، يخچال، اجاق گاز و يه حلقه كاغذ توالت، تنها چيزي بود كه باقي مونده بود .
- از خونه اومدم بيرون و در گاراژرو بستم. من داشتم در گارژ رو قفل مي‮كردم كه دوتا پسر بچة اسكيت‮سوار جلوي خونه وايسادند .
- اون مرده رو مي‮بيني؟
-  آره.
- باباش مْرده .
اون ها اسكيت‌كنان رفتند. بعد من شلينگ آب رو بر داشتم. شير رو باز كردم و باغچه رو آب دادم .

                                                              
                                                                       برگردان: بهمن کيارستمي

چارلز بوکوفسکی                                       

وقتی تو جوانی٬                                   
جفتی کفش زنانه ی
پاشنه بلند
تنها ٬
نشسته اند
میان کمد
که می توانند تورا٬
چون شعله ای بر خود
سوار کنند.

وقتی پیری
آنها تنها٬
 جفتی کفش اند
بدون هیچ کس
که بپوشدشان.
همانطور که
همیشه بوده اند.
                                                      برگردان : م ح ف

The Protectors

                              An old  legend honors the wolf as the protector of women

It is told that a group of young girls had to be left behind in hiding as the tribe had to pack up and move quickly due to imminent danger. When the girls came out of hiding and went in search of the tribe, they came upon an injured wolf. After nursing the wolf back to health, they became adopted by the entire pack of wolves, who saved them from danger many times as the girls continued their search for the rest of their tribe

The warrior fathers, upon returning to find the girls, saw the wolves surrounding their daughters from a distance. Not understanding that the wolves were actually protecting their daughters, they slew them one and all

After being told of their grave mistake, they vowed to honor the wolf as protector throughout time. This became tradition and continues today

related