"دو قطره ی لزج چکانده اند توی گودگاه کبود صورتش٬ میان آن همه چروک و پوست پلیسه شده٬ که مثلن:چشم. باهاشان که نمی بیند٬ تنها این سمت و آن سمت می گرداندشان تا حال همه را به هم بزند". این ها را آقا نظام می گفت.
ما فقط دزدکی گوش می ایستادیم و می شنیدیم. می دانستیم که چشم دوخته توی صورت زن های ساختمان و دارد تعریف می کند.
بعد خم می شد و دوباره دستمالش را از توی آب چرک سطل قرمز بیرون می کشید٬ می چلاند و پرت می کرد روی سنگ کف پله ها و باز می گفت: "از دست من خسته شده".

گمان کنم بعد ها میثم یک بار پرتره ی لیدی آقا نظام را دیده بود٬ دزدکی. و باز با همان لرز همیشگی گفته بود: شبیه یکی از عکسای آدامس مدله.

 

هیچ چیز به قدر مطالعه‌ی فیزیک و ریاضیات، ذهن آدم را خرف و زود باور بار نمی‌آورد.

این را می نویسیم تا یادمان بماند که شیخ پیرمان، روزی غرق در اندوه با خود گفت:
" هیچ چیز به قدر یک جفت کفش سفید و پاخورده ی دخترانه مقدس نیست."

 فریبرز  نشسته بود٬ پشتش را به دیوار داده بود و همان طور که با نوک ناخن هایش لب پایینی اش را پوست پوست می کرد٬
می گفت :  "دنیا خیلی کوچک است. چند روز پیش سر همین چهار راه احمدی خودمان ٬ رفتم توی یک مغازه ی دو در سه ی خیاطی. یک دخمه ی تاریک که وقتی وارد شدم فکر کردم اینجا شاید اصلا سوراخ دنیا باشد. مثل همین سوراخ هایی که گوشه و کنار هر جایی هستند و آخر سر هم می شوند محل انباشته شدن چرک و کثافت. می خواستم پاچه ی شلوارم را درست کنم ٬دیدم یک آقای دیگر هم ایستاده که ی خواهد پاچه ی شلوارش را درست کند.

روایت اول:
 خوب ایستادم و تماشایش کردم ٬مرا نمی دید ٬پشتش به من بود و حواسش جمع پاچه ی شلوار بود. وقتی کار خیاط تمام شد. راحت رفت به خانه اش و من هم با شلوار صحیح و سالم از سوراخ دنیا در آمدم.

روایت دوم:
یادم افتاد به فاریاب توت. خودم ٬ او  و مدرسه ی روستایمان. چشم هایم گرد شد.زیر چشمی نگاهش افتاد به صورتم  وباز زل زد به پاچه ی شلوار.از سوراخ دنیا زدم بیرون و پاچه ی شلوارم هنوز معیوب بود.

لامصب دنیا هیچ جور حساب کتاب ندارد٬ هیچ جور...  هر جور حساب کنی کوچک است٬ خاک بر سر.

         

یک بار که خواستم به سبیل هایش دست بزنم. دستم را پس کشید٬توی چشم هایم نگاه کرد  و گفت: شاخ سوسک ندیدی؟ اینم مثل اونه.
بعد رفت توی آینه خودش را نگاه کرد و هی به سبیلش دست کشید.