تقديم به يك سال پيش از اين همين روزهاي خودم

آدم عجیب نشسته است روی مبل دو نفره  و خودش تمام "دو نفره " بودن مبل را اشغال کرده است .
دست راستش مورب آمده و نشسته است روی نشیمن گاه کناری و با دست چپ با لبش ور می رو د .
نگاهش مات مانده است روی آن ها که توی خانه اند .

آن ها که می شناسندش می دانند عجیب یعنی چه .
یک موسیقی چهل و شش ثانیه ای را  مدام و پشت سر هم گوش کردن یعنی چه؟
این را خودش هم نمی تواند بفهمد که این چه روح پویایی است که این موسیقی دارد اما وادارش می کند به خلق.
از موسیقی چیزی نمی دانم .خوبیش هم هم همین است . آدم باید اصلن راجع به زندگی اینطور باشد .
موسیقی را تنها می توانم بشنوم که لذت ببرم . آدم عجیب هم همینطور است و او .
خودش گفت ٬ پرسیدم :" تو چی؟"
گفت : " آره  منم  من و تو هر چيمون كه هست  هردو تامون يه مرگمونه."
احساس هاي خفيف  اين را به آن سري شان مي گويم كه دچار نوعي ضعف ذاتي اند در تبديل به كلمات .
آن موقع بود كه احساس خفيفي داشتم ميان وجودم.
اين فكر پراكنده مگر مي گذارد؟
يك بچه ي نق نقو ي احمق مي پرد وسط و حرص مي زند .
حس خفيف كم رنگ تر مي شود .

 من و او و آدم عجيب هرسه احساس خفيفي داريم نسبت به اين موسيقي.
اين را از خودشان نشنيدم اما  او  هميشه پيانو را دوست مي داشت .
به من هم گفته بود كه:" پيانو اوج احساسه."
اين جا ميان آه ها و پيانو نوازي ها  موتيف "موتيف چه بود؟" اين را هم پرسيده بو د .
شايد همين است موتيف  گوش كن . ميان پود ها  دنگ هاي سيم را بگير و پي رها شدنشان را سفت بچسب .
از همانجاست كه آغاز مي شوند . يك صدا است يا يك نوا  اسمش نمي دانم چيست اما مثل طنين جرنگ شكستن شيشه است كه حتي بعد از اينكه تمام خرده هاي شيشه روي زمين نشستند  هنوز هم  توي محيط  معلق اند . به همين خاطر است كه اگر جايي شيشه اي مي شكند  اهالي آنجا لا اقل چند     ثانيه اي را توي بهت مي گذرانند انگار كه باورشان نشود .

اين تعليق توي اين چهل و شش ثانيه  ذهن ما را بهت باران مي كند . انگار كه سال هاست معلقيم توي اين طنين بعد از شكستن .
موسيقي كه تكرار مي شود من  مي نويسم  فقط مي نويسم  هر آنچه را كه بنشيند .
آدم  عجيب نشسته است روي مبل دو نفره   به همان وضع و هنوز مات است  و جاي كناري را هم اشغال كرده است . هميشه همين طور مي نشيند .
و او   نمي دانم .
شايد كز كرده است گوشه ي تختش زير آن چراغ ديواري كه نور زرد نا همگوني را توي اتاق مي پراكند  و توي ذهنش زل زده است به من و آقاي عجيب و خودش كه زماني هرسه كنار هم نشسته ايم .
كاش مي دانستم به چه فكر مي كند.
خوب است، مي دانم كه هميشه ميان ما يك احساس خفيف موج موج مي زند.

موش گفت: " افسوس، دنيا هر روز كوچك تر مي شود. اوايل آن قدر بزرگ بود كه ازش مي ترسيدم، همين طور مي دويدم و مي دويدم، و خوشحال بودم تا كه آخر سر  ديوار ها را از راست  و چپ  در دور دست ها ديدم، اما اين ديوار هاي  دراز و طولاني آن قدر سريع تنگ هم آمدند كه حالا توي آخرين راه رو هستم، و آنجا
گوشه ي  ديوار تله اي هست كه بايد بدوم تويش."
گربه گفت: " تو فقط بايد مسيرت را عوض كني." و موش را انداخت بالا.


 فرانتس كافكا
 برگردان: آقاي خازييل

                                           

Ave Maria اجرا توسط The Cranberries و Luciano Pavarotti

Ave maria
Gratia plena
Maria, gratia plena
Maria, gratia plena
Ave, ave dominus
Dominus tecum
Benedicta tu in mulieribus
Et benedictus
Et benedictus fructus ventris
Ventris tuae, jesus
Ave maria

Ave maria
Gratia plena
Maria, gratia plena
Maria, gratia plena
Ave, ave dominus tecum
Benedicta tu in mulieribus
Et benedictus
Benedictus fructus ventris tuae
Tuae, jesus

Ave maria

 

دوستي مي گفت به اين خاطر بچه ها را دوست مي دارد كه معتقد است آن ها تنها انسان هاي ساكن زمين هستند  و لوح سفيد و جودشان پاك پاك است و خلاصه  خيلي انسان اند.
اما گمان كنم اين قضيه در هندسه ي آفرينش تا حدودي، كاملن برعكس اش صحيح مي نمايد. يعني اين كه تمام دوست داشتني بودن كودكان يك جور هايي خلاصه مي شود در شعور حيواني شان.
اينطور كه  نمودارحضور اين شعور نزد فرزند آدم به اين شرح است كه  تاسنيني- مثلن دو سالگي - ابتدا زياد مي شود و بعد از يك نقطه ي اوج به تدريج سقوط كرده- اما محونمي شود- و جايش را به نمودار صعود كننده ي شعور كثيف انساني و حساب گر مي دهد.
از مظاهر بسيار شگفت انگيز اين شعور حيواني كه در سال هاي كودكي به وفور يافت مي شود ، مي توان به كار كردن كودكان با وسايلي مثل كامپيوتر و موبايل اشاره كرد. يعني به طور مثال  كودكي ياد مي گيرد كه چطور با رعايت مراحلي در كيلك كردن ومشاهده ي پنجره ها يك بازي را اجرا كند و اين در حالي است كه ازاصول پوشه بندي هيچ چيز سرش نمي شود.
گمان كنم همين شعور حيواني است كه معاشرت با كودكان را اين قدر لذت بخش مي سازد.


بند انگشتی ها - ۵ :  آدم کوچولو

كارتون ها عمومن براي كودكان ساخته مي شوند، يعني آدم بزرگ ها آن ها را مي سازند تا كودكان آن ها را ببينند و دوست داشته باشند. آدم بزرگ ها از كجا مي دانند كودكان چه مي پسندند؟ از دوران كودكي خودشان؟ آيا همه ي كارتون ساز ها در كودكي كارتون هايي ديده اند؟ يعني آقاي ديزني كودكي هايش را تمامن به خاطر داشته و مثلن تام و جري را با معيار هايي كه در زمان بچگي اش براي دوست داشتن  داشته ساخته است؟ يا كودك اي را در خودش زنده نگه داشته است، انيميشن زمانه ي خود را به او شناسانده و بعد طي مشورت با او دست به كار كودك زده است؟

از عمه جان شهبانو مي پرسم: عمه جان، اين بچه ها را چرا همه اين قدر دوست دارند؟
دارد قربان صدقه ي فاطي مي رود و پاهايش را به دهان مي گيرد. دست مي اندازد زير تن فاطي لباس صورتي اش را تا روي شكم پايين مي كشد و مي چسباندش به سينه.
مي گويم: نگفتي عمه جان.
مي گويد: همچه چيز ملوسي را تو مي تواني دوست نداشته باشي؟
پس فاطي ملوس است.

هنوز يك روز نيست كه آمده وگير كرده است توي دستگاه. نفس اش بالا نمي آيد. چشم هايش زرد اند. دكتر مي گويد: يرقان. دست هايش كوچك اند. پاهايش را لحظه اي مي آورد بالا، انگار مي خواهد زانو هايش را از درد به هم گره بزند و نمي تواند. پاهايش را پايين مي اندازد. دست هايش را دوطرف تنش مي گرداند، چهره اش را در هم مي كشد و گريه...

از مقدمه ي احمد گلشيري بر گزيده ي  داستان هاي كوتاه همينگوي / سال هاي سرگشتگي


...  همينگوي در اين مدت كوتاه، دريافت كه نويسندگي را صرفن با نوشتن و به خصوص قلم زدن  پيرامون تجربه هاي شخصي مي توان آموخت ودر عين حال پي برد كه موفقيت در نويسندگي تنها با اتكا به نگرش عيني نسبت به مسايل و رويداد ها به دست مي آيد.

عکس1
عکس2
عکس3
عکس4

                                               
غم نامه ي كهنه ي ماليخوليا                          
همه ي ما را در بر دارد.                                                  به خاطره ي خوش اين روز هاي ن
من را، مي نويسم روي كاغذ هاي چركين
آن گاه كه خيره شده ام به ديوار هاي آبي
و هيچ .
بسيار وقت ها با ماليخوليا خو گرفته ام
كه
برمي خوريم به هم مثل
دوستان قديمي.
حالا  پانزده دقيقه اندوه ام  را به جا مي آورم
براي موقرمز* گمراه،
كه قول اش را داده بودم به خدايان.
به جايش مي آورم و كاملن
بد هستم و ناراحت.
برمي خيزم به
تطهير
اگرچه هيچ
گشايش اي حاصل نشده است.
اين است كه لگد مي زنم
در كون دين.
بايد موقرمز را هم
مي زدم در كونش
جايي كه مغزش، نانش و
كره اش
آنجا هستند...
اما، نه، حالم گرفته است
راجع به همه چيز:
موقرمز گمراه هم  فقط يك درهم شكستن ديگر است
در باخت سرتاسري
زندگي...
به صداي درام هايي كه از راديو در مي آيند گوش مي كنم
و نيشخند مي زنم.
مشكل ديگري دارم
به غير از
ماليخوليا.
                                                    چارلز بيكافسكي
                                                      برگردان: آقاي خازييل
* يك جور فرشته است

دخترك كوتاه  بود و
چاق
ويك بار
به چشم هايم زيبا آمده بود و
دخترك، مشروبش را نوشيد
دخترك مشروبش را توي
رخت خواب نوشيد و
حرف زد و فرياد زد و
بد و بيراه گفت
به من،
و من به دخترك گفتم:
لطفن، بگذار كمي
بخوابم.
-  خواب؟ خواب؟ هوي ننه جنده، عمرن بزارم بخوابي،
خواب به هيچ دردت نمي خوره!
دخترك را صبحٍ
خيلي زود
به خاك سپردم.
بردمش از آن ور
تپه هاي هاليوود
پايين
بوته ها و خرگوش ها و
صخره ها
مي دويدند در مقابل من
و آن وقت، داشتم
چاله را
مي كندم
و گذاشتمش آن تو
دمرو
وپشتش را خاك ريختم و
كثافت.
خورشيد گرم آمده بود بالا.
مگس ها تنبل بودند
و من
به سختي مي ديدم هرچيز را
كه بيرون چشم هايم بود
همه چيز بسيار
داغ بود و زرد.
ماشين را تا خانه راندم و
رفتم توي رخت خواب
و خوابيدم تا پنج روز و چهار
شب.

                                     چارلز بيكافسكي
                                       برگردان: آقاي خازييل

پير ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرين بر نظر پاك خطا پوشش باد
                                       حافظ
نمي شود اما چشم پوشيد از اين خطا؛ كسي كه يك گُل تمام عيار مي شد را آدميزاد كرده است.

ن را سال هاست كه مي شناسم. سال هاست كه مي دانم با مفهومي آن ورتر از مفهوم آدميت سروكار دارم.
خوش حالم، خوش حالم كه كسي هست كه حتا خاطره ي يك بار بوييدنش را نمي شود با زمين تا آسمان دنيا طاق زد.
ن، ممنونم.

گفت:
دوستم را بردم به آخرين شب شعرت.
پرسيدم: آره، خوب؟
گفت: دوستم خيلي جوون و خوشگله.
گفتم: بعدش؟
از گه خوريات
متنفره.
بعد خودش را ول كرد روي كاناپه
و چكمه هايش را
درآورد.
گفت: ساق هاي قشنگي ندارم.
گفتم: خيلي خوب، فكر مي كنم،
شاعرانگي خوبي ندارم؛ او
ساق هاي زيبايي ندارد.
به تلافي هم.

                                     چارلز بيكافسكي
                                         برگردان: آقاي خازييل

در طول بدترين روزهاي زندگي ام
روي نيمكت پارك ها
توي زندان ها
يا روزهايي كه گذراندم با
فاحشه ها
هميشه يك جورهايي
دلم خوش بود-
خوشحالي نمي شود اسمش را گذاشت-
حسي بود فراتر از
يك تعادل دروني
كه آماده بود، توي وجودم
براي هرچه كه رخ مي داد
تا بيايد به كمكم توي
كارخانه ها
يا وقتي كه رابطه ام
با
دخترها
خراب شد.
كمكم كرد
توي
جنگ ها و
خماري ها،
جر و دعوا هاي كوچه پس كوچه هاي سياه ها،
بيمارستان ها
وقت بيدار شدن توي يك اتاقِ بي قيمت كثيف
توي يك شهر غريب و
كنار زدن پرده-
اين ديوانه وار ترين نوع
دل خوشي بود

و كف اتاق قدم زدن
سمت يك جا لباسي كهنه با يك
آينه ي شكسته-
خودم را مي بينم، كريه،
و همه اش پوزخند مي زنم.
چه اهميتي دارد
مهم اين است كه تو
چقدر مي تواني خوب قدم بزني ميان
آتش.
                                                         چارلز بوكوفسكي*
پ.ن:
  *بيكافسكي صحيح است.
         برگردان: آقاي خازييل

سيگار شوم تو با لبانت دورم
                                  حلقه زن و نيم پكي بفشارم