آدمیزادی که تجربهی برخورد با شیرین احمدنیا را در فضای دانشگاهی این روزگار سرزمینمان از سر گذرانده باشد، از دید بندهی کمترین، رسمن فارغ التحصیل و رستگار اعلام میگردد.
از آدمیزادهایی که در زمان کودکی، حتا یک بار ندیدهاند که مادرشان خود را به بغل پدرشان بیاندازد و هایهای گریه کند، باید دل برید. آنها به فناک رفتهاند.
آن وقتها که بعضی آدمیزادها آرزوی مرگِ خودشان را میکنند، در حقیقت احساس مرگِ " درکشان از موقعیت موجود " را دارند، وگرنه زندهگی به خودی خود، برایشان چیز شیرینی است؛ البته شاید.
